Paardrijden aan de Teugel

Ik had een leerling die al geruime tijd bij mij lesnam. Op een bepaald moment ging haar studiekeuze uit naar sporthumaniora.

Tijdens de pauze was het onderwerp tussen haar en haar medestudenten: ” En welke sport beoefen jij?”

Toen haar de vraag gesteld werd antwoordde ze: “Paardrijden”.

“Oh!” antwoordden de anderen misprijzend, ” dit is toch geen sport, het paard doet het toch allemaal… Paardrijden is toch geen sport dat is er maar opzitten. En welke andere sporten nog?”

“Euh, ik rijd enkel paard want er is voor mij geen tijd meer over om wat anders te doen en ik denk wel dat jullie de mening even moeten herzien over ‘zomaar opzitten’.”

Klinkt je dit-als ruiter- bekend in de oren ?

Als niet -ruiter denk je misschien: “Eigenlijk is dat wel waar, het is toch maar opzitten en het paard doet al het werk”.

Ik wil in dit verband even wat kwijt over paard-rijden.

Als je het bekijkt als uithoudingstraining of als je het vergelijkt met lopen, dan is de inspanning inderdaad anders.

Maar geloof me vrij dat paardrijden behoorlijk uitputtend kan zijn.

Ik wil wedden met iedereen die dit artikel leest - hij mag nog een atleet zijn in zijn discipline- dat als ik hem/haar een initatieles geef van 1 uur met enkel en alleen wat basisoefeningetjes op evenwicht dat de man/vrouw gedurende enkele dagen niet veel trappen of bukwerk zal moeten doen.

Elke sport heeft zowat zijn eigen typische spiergroepen die gebruikt worden.

Paardrijden is een sport van evenwicht en compensatie, waarbij heel wat spiergroepen in beweging worden gezet.

Je zal als beginnende ruiter eerst snel uitgeput zijn, na een half uurtje privéles, ja zelfs buiten adem.

Na een tijd zal het paardrijden minder uitputtend worden omdat je zal geleerd hebben  je correct te gebruiken en geen overtollige spieren aan het werk te zetten, maar als je op dit stadium arriveert, dan begin je meestal een discipline te kiezen waar je opnieuw van nul begint of  bv je begint met zelf een jong paard op leren.

Geloof me vrij, je blijft uitgeput van een paard komen als je fysiek werk geleverd hebt, al is het maar om jezelf en je paard in evenwicht te rijden.

Om terug te komen op mijn leerling.

Ze zei dat ze geen tijd meer over had om andere hobby’s te doen of andere sporten te beoefenen en ik kan daar volledig inkomen.

Paardrijden is een volledige sport. Ofwel doe je 1 ding goed ofwel 5 half.

Je paard eist zoveel van je tijd voor zijn verzorging- voor en na het rijden-, het rijden zelf, de regelmaat van werken, onderhoud van je materiaal en noem maar op…

Paardrijden is een ’sport’ met veel facetten: liefde, respect en de verantwoordelijkheid voor een levend wezen, de discipline van de regelmaat, het leren ontwikkelen van fysieke symmetrie in je houding om tot een gezamelijk evenwicht te komen in lichaam en geest, het verleggen van je grenzen op alle vlakken…

Paardrijden bevordert de persoonlijke groei van je karakter, je omgang met anderen.

Het leert je begrip en tolerantie, respect, nederigheid en assertiviteit, steeds leren opnieuw beginnen, steeds carte blanche geven, leren de schuld zelf dragen van gemaakte fouten (en ze niet telkens op je paard steken)…

Het is waarschijnlijk omwille van al deze zo belangrijke zaken in het leven dat we de paarden-’sport’ ook de naam geven van ‘rij-kunst’.

Paardrijden is opvoedkundig gezien een beetje ‘de school van het leven’….

Ik wil je erop wijzen dat je meer kan dan je denkt, en dat je paard misschien wel meer mogelijkheden heeft dan je  verwacht.

Dit geldtvoor iederee,gelijk welke discipline je beoefent  of  welk niveau je ook  hebt.

Eens je aan den lijve ondervindt, welke kleine veranderingen van jouw lichaam super grote veranderingen teweeg brengen bij je paard, denk je er heel anders over .

Wat maakt het verschil ?….

‘Benen stil, hielen naar beneden,handen stil, hoofd rechtop…’

Hoe vaak herhaalt iedere instructeur je dit ?

Echter,hoe meer je je best doet, hoe erger het soms wordt

Hoe goed controleer je  je eigen lichaam?…

Het paard heeft een overontwikkeld gevoel voor evenwicht.

Dit evenwicht wordt haast constant verstoord door jou als  berijder, helaas ben je je er bijlange niet van bewust.

Er is enerzijds de anatomie van het paard (horizontaal evenwicht) en anderzijds die van de ruiter (verticaal evenwicht), anatomieën die letterlijk loodrecht op elkaar staan en tegelijkertijd frappant veel gelijkenissen vertonen.

Weet dat het paard altijd en direct op de houding van zijn ruiter  zal reageren ! !

Iedereen verwerft doorheen de jaren een gewoontehouding.

Deze houding neem je onvermijdelijk mee op je paard, maar dan wel 3 X sterker dan als je op de grond zou staan.

Het paard compenseert gewichtsfouten van jou in zijn eigen lichaam.

Sommige paarden dragen hun leed in alle stilte, andere - vaak de meer karaktervolle paarden- uiten dit op een of andere manier.

Het is aan jou om deze signalen te herkennen en ze juist te weten interpreteren.

Het loont alleszins de moeite om te ervaren dat een gecorrigeerd bewust lichaamsgebruik van jou werkt en direct resultaat oplevert.             

Sommigen vragen mij soms hoe ze een reactie kwijt kunnen op dit blog.

Heel eenvoudig, je leest bv een artikel en wil hier je gedacht over kwijt, of je hebt vragen hieromtrent, klik dan onderaan op ‘commentaar’, schrijf je tekst en klik op ‘verzenden’.

Je tekst komt dan via e-mail bij mij terecht en ik plaats het dan op het blog.  Simpel toch?

Aarzel niet en laat eens wat commentaar achter.  Je hoeft helemaal geen schrijver te zijn om iets neer te pennen!

Heb je vragen, dan kan ik ze ook meteen beantwoorden.

PS. De statistieken melden mij dat ‘mentaal paardrijden’ zeer veel bekeken wordt.

We zijn ondertussen verhuisd naar de Ardennen

Heb je zin om de theorie van mijn eboeken te toetsen aan een practische stage?

Ik richt een week in voor de volwassen ruiters vanaf 4/8 tot 8/8

Met of zonder je paard?

Wens je meer info?

Stuur me dan maar een mailtje

Even het belang van je ogen toelichten….

Wist je dat een mens niet tegelijkertijd kan DENKEN en VOELEN,

Het is, of het één of het ander.

Let er eens op als je een volgende keer gaat rijden.

Stel je bv.  vast dat je aan het kijken bent in de manen van je paard, dan ben je aan het denken.

Als je voor je kijkt met een breed gezichtsveld, dan kijk je eigenlijk naar niets speciaals,

waardoor  je ogenblikkelijk begint te VOELEN wat er onder je gebeurt met je paard.

Welk van de twee kies je dan best?

Beiden vullen elkaar aan.

Door breed te kijken stel je vast ( voel je) dat er bv. iets gaat mislopen.

Door naar 1 punt te kijken ( dus te denken), overloop je wat je nu precies rijtechnisch moet doen om dit te verhelpen.

Daarna ga je opnieuw over op voelen om vast te stellen of het euvel verholpen is.

In de humaniora leerde ik dit zinnetje in de les geschiedenis van de Oude Grieken.

Ik heb nooit geweten wat een waarheid hierin schuilt, noch gedacht dat dit ooit een deel van mijn leven/beroep zou worden.

Ondertussen is mij duidelijk geworden hoe lichaam en geest samen functioneren.

Ik leg het je hier samengevat even uit.

Wist je dat de houding die jij met je lichaam aanneemt een uitstraling is van wat er binnen in je leeft?

Bv Een schuw en verlegen persoon toont dit in zijn hele lichaamshouding.

Angst, toon je tijdens je paardrijden door het aannemen van de foetushouding (naar voor en in elkaar) 

Een zelfzeker iemand straalt dit uit door zijn woorden en zijn gedrag.

Wist je ook dat door te werken aan je houding (bv bij paardrijden,  het letten op de symmetrie van paard en ruiter, maar evenzeer in het gewone leven ) je jezelf mentaal kunt sterker maken.

Een symmetrisch lichaam creëert een symmetrische of evenwichtige geest .

Een asymmetrisch lichaam heeft (bijna)steeds een asymmetrische geest.

Door te werken aan je mentaal wordt ook je lichaamshouding beter.

Het valt mij dagelijks op in contact met mijn leerlingen hoe weinig mensen een paard kunnen recht richten, of dit gevoel van ‘recht’ gewoon niet hebben.

Wat is recht precies? Hoe voel je aan wat recht is? Hiervoor moet je eerst zelf recht zijn. Anders kan je geen scheefheid van je paard aanpakken of zeg maar gewaar worden.

Een angstige ruiter durft zijn paard niet aanpakken. Angst komt hier meestal voort uit een onzekere houding te paard, geen evenwicht.

Een assertieve ruiter doet dit wel omdat hij weet wat hij kan en aandurft.

Paardrijden leert je self-management.

Dit is voortdurend je grenzen willen en durven verleggen.

Wordt vervolgd!

Wist je dat ‘lange benen’ eigenlijk ontstaat vanuit je bekkenpositie in het zadel?

Het juist leggen van je benen begint  trouwens van in het heupgewricht. 

Weet jij wel waar je heupgewricht ligt?

Neen, niet je heup, maar je heupgewricht!

Als je het niet weet liggen, hoe kan je het dan corrigeren?…

Heel graag zou ik via dit blog reacties of suggesties binnenkrijgen  van jullie om verder te werken aan zitcorrectie om op een of ander manier mensen warm te maken voor dit zo belangrijk onderdeel van paardrijden, dat zo wordt onderschat.

Zijn er instructeurs die zich graag in deze materie zouden verdiepen om de eigen leerlingen beter te helpen met het uitleggen van HOE in plaats van WAT?

Graag een seintje.

Dit wordt vast en zeker mijn eerstvolgend boek.

Je bent nu eenmaal één verbonden geheel met je paard, dat je het wil of niet, dat je het gelooft of niet.

Heeft een paard een 6de zintuig?

Heb jij een 6de zintuig?

Je plakt er de term op die je wil, maar draai of keer de zaak, je zendt sowieso vibraties uit naar je paard, net zoals radiogolven, en geloof me, het werkt in beide richtingen mens-paard of /en paard-mens.  

Boeiende materie!

Vooral de vraag, hoe krijg ik daar controle over?

Stof  dus voor een volgend boek of een volgend artikel!

Ik heb gisteren in de les een nieuw beeld geprobeerd om uit te leggen hoe je een paard ( en vooral jezelf) recht richt.

Beeld je eens in dat je in een treinwagon rechtstaat in de middengang, met een rij zitbanken links en rechts van je.

De trein begint te rijden en je tracht jezelf recht te houden in die (rechte) gang. je mag niet naar een rij banken gaan toevallen of ook niet je hoofd uit het raam steken.

Hiermee bedoel ik dat je soms het paardenhoofd ziet en het mensenhoofd ernaast. Dit is uiteraard geen voorbeeld van recht.

Aangezien noch paard noch ruiter symmetrisch zijn, maar de ruiter hier wel zoveel mogelijk probeert naartoe te werken (bv door dit beeld) gaat het paard zijn a-symmetrie opgeven en zich recht trekken aan de symmetrie van zijn ruiter.

Dus… de ruiter moet wel met zichzelf beginnen om het paard recht te maken.

Een ander goed voorbeeld is bv denkbeeldig je linkervoet verbinden met je rechterschouder en je rechtervoet met je linkerschouder.