Paardrijden aan de Teugel

Je paard loopt achter de teugel, met zijn
hoofd bijna tegen zijn borst aan waardoor hij zich aan alle contact van de
ruiterhand onttrekt. Voor een jury is dit erger dan voor de loodlijn
lopen omdat dit een vorm van verzet is tegen de ruiterhand.

Hoe komt dit?
In een eerste geval kan dit zijn omdat de bouw van de paardennek misschien
hoog en opgericht is waardoor hij zo voor zichzelf gemakkelijk loopt, maar
daarom wel zonder ruggebruik. Dit is dus niet goed omdat je geen
controle hebt over de paardenmond, noch over zijn lichaam.

Een tweede mogelijkheid is dat het paard misschien een probleem in de mond
heeft, bv haakjes op de tanden, een wolfstandje of bv een zeer gevoelige mond  door een te
zwaar bit (nu of voorheen),  of misschien onttrekt hij zich aan een te zware hand
(daarom niet die van jou, maar die van een vroegere ruiter misschien.)

Een derde mogelijkheid is van bv. door verkeerd gebruik van hulpteugels /slofteugel gereden te
zijn, waardoor hij niet meer ondertreedt, dus met zijn achtervoeten niet
meer in het spoor van de voorvoeten loopt, maar met korte pasjes.

Hij loopt dan met te weinig impuls van achter uit, heeft een weggedrukte (holle) rug en spant vaak de nek op om al te anticiperen op een of andere hulp die mogelijk kan komen vanuit de hand.

Vaak zijn deze paarden ook loom op de beenhulp van de ruiter.

Hoe los je dit op ?
Door het paard sterk voorwaarts te laten lopen. Hij moet vooruitgaan op de
druk van het been. Dus eerst niet direct willen ‘plaatsen’, maar wel hem
vooruit werken. vele korte overgangen, schakelen. Vooruit en terug.
Als hij daarop reageert door vooruit te lopen dan gaat hij vanzelf contact 
zoeken (aanleuning) om zijn balans te vinden.
Zodra je voelt dat hijzelf contact zoekt, tracht je
voorzichtig dat contact te bewaren zonder hem gaan te pakken. je paard moet
nog steeds door kunnen vooraan op je hand.
Hij moet daarna leren wat we in dressuur noemen ‘tegen de hand in rijden’, dwz
dat eens dat jij contact voelt komen vanuit zijn kant, je hem tegen die druk laat aanlopen, zonder afbreuk te doen aan zijn vooruitbeweging.

Je kan dat een beetje vergelijken met een kruiwagen vol stenen. Het gewicht dat in de kruiwagen ligt, weegt een zeker aantal kg, en jij duwt dat gewicht vooruit doorheen de weerstand van dat gewicht.

Vergelijk het met een kinderwagen. Dit is ook hetzelfde.  Jij stuwt de kinderwagen vooruit, maar die weegt x-aantal kg.

Het ‘duwen’  is het ruiterbeen dat werkt, en de ‘kinderwagen van x- kg ‘ is de paardenmond.

Als het paard geen contact neemt, moet je eerst werken totdat hij jouw hand gaat opzoeken en ‘aanleunen’.